Jak zrobić kokardę z tiulu – instrukcja krok po kroku

Kokardę z tiulu najłatwiej zrobić przez nawinięcie materiału na szablon i związanie go pośrodku. Nie trzeba szyć ani wycinać osobnych płatków, a wielkość dekoracji można łatwo dopasować do prezentu, wianka czy oparcia krzesła. O równym kształcie decydują jednakowe pętle i mocno zabezpieczony środek, nie duża ilość kleju. Na pierwszą próbę najlepiej wybrać tiul w rolce o szerokości 15 cm. Wykonanie prostej kokardy zajmuje około 15–20 minut, razem z przycięciem i ułożeniem wszystkich warstw.

Jaki tiul wybrać i ile materiału przygotować?

Do puszystej kokardy nadaje się tiul o średniej sztywności. Powinien dać się łatwo ścisnąć w palcach, ale po puszczeniu nie opadać zupełnie płasko. Bardzo miękki tiul odzieżowy tworzy delikatne, lejące pętle. Sztywniejszy tiul dekoracyjny lepiej utrzymuje objętość, choć trudniej ułożyć go w drobną kokardkę do włosów.

Na kokardę o szerokości około 20 cm należy przygotować 3,5 m tiulu w rolce o szerokości 15 cm. Taka ilość wystarczy na 6–8 owinięć szablonu oraz niewielki zapas. Jeśli kokarda ma mieć również zwisające końce, potrzebny będzie dodatkowy odcinek długości 40–50 cm. Do zamaskowania środka przyda się osobny kawałek wstążki.

Przy tiulu kupowanym na metry trzeba najpierw wyciąć pas szerokości 15 cm. Najwygodniej rozłożyć materiał na dużym stole i zaznaczyć linię cięcia w kilku miejscach. Nie należy ciągnąć go podczas mierzenia: siatka może się odkształcić, przez co gotowy pas będzie nierówny. Tiulu zwykle nie trzeba obrębiać, ponieważ jego siatkowa struktura nie strzępi się tak jak tkanina.

Cienki, przezroczysty tiul potrzebuje większej liczby warstw niż sztywny materiał dekoracyjny. Zamiast od razu nawijać kilkanaście razy, lepiej zacząć od sześciu owinięć i sprawdzić, czy uzyskana gęstość jest wystarczająca.

Przygotowanie narzędzi i szablonu

Wszystkie elementy warto położyć w zasięgu ręki, szczególnie materiał do związania środka. Po zdjęciu tiulu z szablonu jedna dłoń będzie przez chwilę zajęta przytrzymywaniem warstw.

  • Tiul w rolce – około 3,5 m, szerokość 15 cm.
  • Sztywny karton – prostokąt o długości 20 cm i szerokości około 10 cm.
  • Ostre nożyczki – najlepiej przeznaczone do tkanin.
  • Miarka lub linijka oraz ołówek do oznaczenia środka.
  • Mocna nić poliestrowa albo cienki sznurek – odcinek około 40 cm.
  • Wstążka do zakrycia wiązania – szerokość 1–2 cm, długość około 15–20 cm.

Długość kartonu odpowiada w przybliżeniu szerokości gotowej kokardy przed rozłożeniem warstw. Szablon długości 20 cm pozwoli więc uzyskać dekorację podobnej wielkości. Warto zaznaczyć połowę długości na obu dłuższych krawędziach kartonu – te oznaczenia ułatwią późniejsze znalezienie środka pakietu.

Krawędzie szablonu powinny być gładkie, bez zadziorów i wystających fragmentów taśmy. Tiul łatwo się o nie zahacza. Zbyt wiotki karton można złożyć podwójnie; jeśli będzie się uginał podczas nawijania, kolejne pętle wyjdą różnej długości.

Nawijanie tiulu i wiązanie kokardy krok po kroku

Równe pętle bez rozciągania siatki

Początek tiulu należy przyłożyć do jednej z szerokich powierzchni kartonu, blisko krótkiej krawędzi. Następnie prowadzić materiał wokół szablonu tak, aby obiegał jego długość 20 cm. Jedno pełne owinięcie zużyje około 40 cm tiulu. Pas powinien leżeć płasko, bez skręcenia w wąski sznur.

Kolejne warstwy trzeba układać jedna na drugiej, z lekkim naprężeniem wystarczającym do usunięcia luzu. Mocne naciąganie nie poprawia kształtu kokardy: po zdjęciu z kartonu materiał może się ściągnąć, a pętle stracą jednakową długość. Po sześciu owinięciach można ocenić grubość pakietu i w razie potrzeby dołożyć jeszcze dwa.

Ostatni koniec najlepiej odciąć w pobliżu krawędzi szablonu, a nie pośrodku jego płaskiej powierzchni. Dzięki temu krótszy fragment łatwiej schowa się później między pętlami. Przed zsunięciem materiału należy odmierzyć jego połowę, korzystając z oznaczeń na kartonie, i przytrzymać to miejsce palcami.

Cały pakiet trzeba ostrożnie zsunąć z szablonu, nie rozdzielając warstw. Następnie ścisnąć go dokładnie pośrodku, zbierając szerokość tiulu w kilka drobnych fałd. Powstanie kształt przypominający kokardę z dwoma płaskimi skrzydełkami. Pętli po bokach nie należy przecinać – to one utworzą objętość dekoracji.

  1. Przełożyć przygotowaną nić lub sznurek pod ściśniętym środkiem pakietu.
  2. Owinąć środek dwa lub trzy razy, cały czas podtrzymując fałdy.
  3. Zacisnąć wiązanie i wykonać podwójny węzeł po tylnej stronie kokardy.
  4. Sprawdzić, czy obie strony mają podobną długość. Przed ostatecznym dociągnięciem można jeszcze nieznacznie przesunąć materiał.
  5. Pozostawić końce sznurka, jeśli posłużą do przymocowania dekoracji.

Wiązanie ma zatrzymać warstwy w miejscu, ale nie powinno przecinać siatki. Jeśli używana nić jest bardzo cienka i mocno wrzyna się w materiał, lepiej zastąpić ją nieco grubszą nicią albo wąską tasiemką.

Rozkładanie warstw, czyli jak uzyskać puszystą kokardę

Formowanie obu stron bez szarpania

Po związaniu środka kokarda będzie jeszcze płaska. Należy chwycić zewnętrzną warstwę jednej strony i delikatnie odciągnąć ją od pozostałych. Drugą warstwę skierować nieco w przeciwną stronę. Chodzi o rozdzielenie pętli, a nie rozciągnięcie oczek materiału.

Najwygodniej pracować naprzemiennie: rozłożyć jedną pętlę po lewej, potem jedną po prawej. Dzięki temu łatwiej kontrolować symetrię. Część warstw można skierować ku przodowi, a pozostałe lekko na boki. Jeśli wszystkie zostaną rozciągnięte w jednej płaszczyźnie, kokarda będzie szeroka, lecz nadal mało przestrzenna.

Krótkie końcówki powstałe na początku i końcu nawijania należy wsunąć między pełne pętle. Jeśli wyraźnie wystają, można je ostrożnie skrócić, nie naruszając sąsiednich warstw. Nożyczki najlepiej prowadzić dopiero po oddzieleniu przycinanego fragmentu palcami od reszty materiału.

Na koniec warto odłożyć kokardę na stół i obejrzeć ją z niewielkiej odległości. Nierówności często wynikają z ułożenia pętli, a nie ich długości. Zanim zostanie odcięty nadmiar tiulu, trzeba spróbować obrócić lub unieść daną warstwę przy samym wiązaniu.

Nie należy wyrównywać gotowej kokardy przez zbiorcze obcinanie jej boków. Przecięcie zamkniętych pętli zmieni kształt dekoracji i pozostawi luźne końce zamiast pełnych skrzydełek.

Maskowanie środka i dodawanie zwisających końców

Wstążkę szerokości 1–2 cm należy owinąć wokół przewężenia, zasłaniając nić. Jej końce można związać z tyłu albo połączyć kilkoma ściegami. Pasek powinien przylegać, ale nie zgniatać nasady pętli. Zbyt szerokie owinięcie zabierze kokardzie lekkość i skróci optycznie oba skrzydełka.

Jeśli mają pojawić się zwisające końce, dodatkowy odcinek tiulu długości 40–50 cm trzeba zebrać pośrodku i przywiązać z tyłu kokardy przed zamaskowaniem wiązania. Po złożeniu da to dwa ogony długości około 20–25 cm. Można zostawić je proste albo przyciąć ukośnie. Ostre wycięcie w kształcie litery V jest na wiotkim tiulu słabo widoczne i często niepotrzebnie utrudnia pracę.

Mocowanie kokardy i poprawianie najczęstszych usterek

Do prezentu lub wianka kokardę najłatwiej przywiązać pozostawionymi końcami sznurka. Przy dekorowaniu krzesła lepiej zastosować dłuższą tasiemkę przechodzącą przez środek od tylnej strony. Na delikatnych, lakierowanych powierzchniach należy unikać nieosłoniętego drutu, który może pozostawić rysy.

Kokardę do spinki lub opaski najlepiej przyszyć do bazy albo zamocować za pomocą niewielkiego kawałka filcu. Klej na gorąco wymaga ostrożności: może przeniknąć przez oczka, poparzyć palce lub odkształcić cienki tiul. Jeśli jest używany, należy nakładać go oszczędnie na bazę mocowania i wcześniej sprawdzić działanie na ścinku materiału.

Gdy kokarda opada, przyczyną bywa zbyt miękki tiul lub za mała liczba warstw. Gdy jedna strona obraca się niezależnie od drugiej, wiązanie jest za luźne i trzeba je poprawić. Gotową dekorację najlepiej przechowywać bez przygniatania; po transporcie zwykle wystarczy ponownie rozdzielić pętle palcami, bez prasowania.